CREDITFORCE zet voor u de belangrijkste veranderingen op een rijtje:
•Een particulier die niet op tijd betaalt moet minimaal 1 betalingsherinnering krijgen zodra de factuur is vervallen.
•Als ook op deze betalingsherinnering geen betaling volgt dan mag door de schuldeiser direct het volgende in rekening worden gebracht:
Vertragingsrente op basis van de wettelijke rente

Buitengerechtelijke kosten voor vorderingen tot € 25.000,- als volgt opgebouwd:
•- 15% over de eerste € 2.500,- met een minimum van € 40,-
•- 10% over de volgende € 2.500,-
•- 5% over de volgende € 5.000,-
•- 1% over de volgende € 15.000,-
•In dit tarief zijn alle kosten van het minnelijke traject opgenomen. Uw eigen administratiekosten en de kosten van het incassobureau samen mogen niet hoger zijn dan het bedrag dat uit deze staffel komt.
•Voor terugkerende maandelijkse vorderingen geldt dat de vervallen openstaande facturen bij elkaar moeten worden opgeteld als deze kosten worden doorbelast. Is dat eenmaal gedaan dan mag voor een nieuwe vervallen factuur deze staffel opnieuw worden toegepast.
bron: creditforce

Rotterdam, 24 april 2012 – De gevolgen van de wereldwijde economische crisis en de overheidsmaatregelen die daar in 2011 op volgden, zorgen in veel landen voor een toename van het risico op politiek geweld. In grote delen van Europa ondervindt het internationale bedrijfsleven in toenemende mate hinder van onlusten, rellen, stakingen en (studenten)protesten als gevolg van bezuinigingsplannen. Wereldwijd nam het risico op terrorisme en politiek geweld in 37 landen toe. Dat blijkt uit de Terrorism & Political Violence Map 2012, een analyse van meer dan tweehonderd landen die jaarlijks wordt gepresenteerd door risicoadviseur en verzekeringsmakelaar Aon.

In Europa werden de risico’s voor het Verenigd Koninkrijk, Frankrijk, Duitsland, Italië, Portugal en Spanje opgeschaald van laag naar middelhoog. In Nederland daalde het risico van laag naar verwaarloosbaar. In Turkije nam het risico toe van middelhoog naar hoog.

Naast de onrust als gevolg van de economische crisis, blijven de grote politieke veranderingen in de Arabische wereld in die regio, maar ook daarbuiten, voor beroering zorgen. Autoritaire regimes in Afrika en Azië troffen maatregelen om dergelijke ontwikkelingen in hun land te voorkomen. Toch hielden civiele onlusten, schade aan eigendommen en lokale protesten in het Midden-Oosten en Noord-Afrika aan.

Terrorism & Political Violence Map 2012
2012 Terrorism and Political Violence Map 25042012

Een exemplaar van de Terrorism & Political Violence Map 2012 is de downloaden via deze link (PDF). Alle actuele informatie over de kaart vindt u op www.aon.com/terrorismmap. Hier kunt u ook de fysieke kaart aanvragen.

Al-Qaida blijft inspiratiebron voor terroristen
Ook terrorisme blijft een ernstige bedreiging vormen voor bedrijven. In bijna de helft (46%) van de tweehonderd landen die door Aon zijn beoordeeld, is terrorisme een reëel gevaar. Door de uitschakeling van Osama bin Laden vorig jaar heeft het radicale islamitisch terrorisme wereldwijd aan slagkracht verloren. Toch is de ideologie van Al-Qaida voor regionaal actieve groeperingen nog steeds een bron van inspiratie.

Islamitische terreurbewegingen blijven zich richten op Zuid-Azië en het Midden-Oosten. In Afrika is het terreurgevaar het afgelopen jaar het sterkst toegenomen. Zes Afrikaanse landen kwamen in een zwaardere risicocategorie terecht. Senegal schoof zelfs twee risicocategorieën op en ging van laag naar hoog.

Nederland: van laag naar verwaarloosbaar
In Nederland nam het risico op terrorisme, stakingen en opstanden af van laag naar verwaarloosbaar. In tegenstelling tot andere Europese landen, zijn protesten hier relatief kleinschalig en verlopen ze rustig.

Verenigd Koninkrijk: van laag naar middelhoog
Evenals het risico op stakingen en protesten, zijn de rellen en plunderingen in augustus vorig jaar een belangrijke verklaring voor het toegenomen risico in het Verenigd Koninkrijk. Ook de dreiging van Ierse dissidenten en radicale islamieten leiden tot een verhoogd risico. Tot slot is het aannemelijk dat de Olympische Spelen dit jaar leiden tot een verdere toename van de risico’s.

Duitsland: van laag naar middelhoog
De voornaamste dreiging in Duitsland komt van terrorisme en burgeropstanden. In de afgelopen maanden had het land te maken met grootschalige stakingen in de publieke sector, die het verkeer verstoorden. Verder demonstreerden in februari van dit jaar 60.000 mensen tegen het internationale ACTA-verdrag (Anti-Counterfeiting Trade Agreement). Tot slot had Duitsland in maart 2011 te maken met een terroristische aanslag op het vliegveld van Frankfurt, waarbij twee Amerikaanse militairen omkwamen.

Turkije: van middelhoog naar hoog
In Turkije nam het risico op terrorisme in het zuidoosten van het land en in de grote steden toe. De grootste dreiging komt van de PKK en militanten die verbonden zijn aan Al-Qaida. Bovendien was er sprake van grootschalige en frequente protesten van Koerdische activisten. Het risico op een regionaal conflict nam bovendien toe vanwege acties van het Syrische leger in het grensgebied met Turkije.

Crisismanagement
“Het aantal opschalingen laat zien dat de risico’s blijven toenemen,” zegt Neil Henderson, hoofd terrorismezaken bij de Crisis Management Practice van Aon Risk Solutions. “Internationaal opererende bedrijven moeten zorgen dat ze op de hoogte blijven van de potentiële risico’s overal ter wereld, zodat zij hun medewerkers, fysieke activa en uiteindelijk ook hun resultaten afdoende kunnen beschermen.”

West-Europa
“De kaart laat ook nu weer zien voor welke grote opgave bedrijven staan die de veiligheid en continuïteit van hun wereldwijde activiteiten willen waarborgen,” zegt Dr. David Claridge, managing director van Risk Advisory. “Voor het eerst in het bestaan van de kaart laat deze aanzienlijk ongunstige ontwikkelingen in West-Europa zien. De civiele onrust neemt toe in deze traditioneel stabiele economieën. Met de nadere versoberingsmaatregelen die nog ten uitvoer moeten worden gebracht en de crisis in de eurozone die nog niet voorbij is, lijkt de economische en sociale verslechtering een belangrijke oorzaak te zijn voor onrust in de toekomst.”

Claridge wijst verder op de Arabische Lente, die een grote rol speelt in de beoordelingen. “Enerzijds vanwege haar bijdrage aan de civiele onlusten en anderzijds omdat landen waar de eerste golf van opstanden voorbij is, niet in staat zijn de lokale en regionale veiligheid te garanderen. De verspreiding van wapens en de ongebreidelde groei van radicale groeperingen in Libië, Jemen en het Egyptische schiereiland Sinaï baren ons grote zorgen.”

Noot voor de redactie:
Voor meer informatie:
Aon Nederland
Ulrika Lundgren, Press Officer
Tel. (010) 448 75 22 / 06 192 747 57
Email: ulrika.lundgren@aon.nl

Over de Terrorism & Political Violence Map
De Terrorism & Political Violence Map wordt door Aon in samenwerking met risicoadviseur The Risk Advisory Group opgesteld. De gegevens van de kaart worden verkregen via Terrorism Tracker, Aon WorldAware en door een beoordeling van de veiligheidssituatie in meer dan tweehonderd landen door deskundigen. De Terrorism Tracker houdt de wereldwijde indicatoren van terreurdreigingen in de gaten, waaronder aanvallen, complotten en tegenmaatregelen en bekendmakingen van overheden. Aon WorldAware biedt landspecifieke risico-informatie voor zakelijke reizigers.

Aan elk land wordt een bedreigingsniveau toegekend, dat oploopt van ‘verwaarloosbaar’ naar ‘laag’, ‘middelhoog’, ‘hoog’ tot ‘ernstig’. De kaart kan worden gezien als een graadmeter voor de dreiging van politiek geweld voor het internationale bedrijfsleven per land. Het type politiek geweld wordt aan de hand van drie pictogrammen aangegeven:

- Terrorisme en sabotage
- Stakingen, rellen, civiele onlusten en kwaadwillige beschadiging van eigendommen
- Politieke opstand, revolutie, rebellie, muiterij, staatsgreep, oorlog of burgeroorlog.

Over Aon
Aon Nederland, toonaangevend adviseur in risicomanagement, employee benefits en verzekeringen, draagt bij aan het realiseren van de ambities van zijn cliënten. In Nederland heeft Aon 10 kantoren met 1.900 medewerkers. Het bedrijf maakt deel uit van Aon plc, in Londen, Verenigd Koninkrijk. Het wereldwijde Aon-netwerk omvat circa 600 kantoren in meer dan 120 landen en telt ruim 61.000 medewerkers. Hiermee is Aon een van de grotere financiële dienstverleners ter wereld. Aon plc is gespecialiseerd in financiële en verzekeringsdienstverlening en staat genoteerd aan de effectenbeurs van New York (NYSE:AON). Aon is hoofdsponsor van Manchester United, lees hierover op http://www.aon.com/manchesterunited. Meer informatie over Aon: www.aon.nl.

Over Risk Advisory
Risk Advisory is een toonaangevende, onafhankelijke, wereldwijde risicomanagementadviseur. Risk Advisory biedt inlichtingen-, opsporings- en veiligheidsdiensten aan klanten, waaronder veel van ‘s werelds toonaangevende rechtspersonen, financiële instellingen en advocatenkantoren. Risk Advisory helpt klanten te navigeren in een omgeving van steeds complexere regelgeving, compliance en security in enkele van de meest uitdagende rechtsgebieden. Voor meer informatie, zie www.riskadvisory.net.

15% van het bedrag van de hoofdsom van de vordering over de eerste € 2500 van de vordering;

10% van het bedrag van de hoofdsom van de vordering over de volgende € 2500 van de vordering;

5% van het bedrag van de hoofdsom van de vordering over de volgende € 5000 van de vordering;

1% van het bedrag van de hoofdsom van de vordering over de volgende € 190.000 van de vordering;

0,5% over het meerdere van de hoofdsom met een maximum van € 6775.

2. De in het eerste lid bedoelde vergoeding bedraagt ten minste € 40.

3. De vergoeding wordt verhoogd met een percentage dat overeenkomt met het percentage, bedoeld in artikel 9, eerste lid, van de Wet op de omzetbelasting 1968, indien de schuldeiser voor de verkrijging van voldoening buiten rechte gebruik maakt van een dienst als bedoeld in de Wet op de omzetbelasting 1968 ter zake waarvan op grond van die wet omzetbelasting is verschuldigd en de schuldeiser de hem in rekening gebrachte omzetbelasting niet op grond van genoemde wet kan verrekenen en zulks nadrukkelijk verklaart en verklaart dat de kosten in verband daarmee zijn verhoogd.
Artikel 3 Dit besluit is niet van toepassing op vorderingen in de voldoening waarvan de schuldenaar vóór het tijdstip van het in werking treden van dit besluit in verzuim is.
Artikel 4 Dit besluit treedt in werking op een bij koninklijk besluit te bepalen tijdstip.
Artikel 5 Dit besluit wordt aangehaald als: Besluit vergoeding voor buitengerechtelijke incassokosten.
Lasten en bevelen dat dit besluit met de daarbij behorende nota van toelichting in het Staatsblad zal worden geplaatst.histnoot
’s-Gravenhage, 27 maart 2012
Beatrix
De Minister van Veiligheid en Justitie,
I. W. Opstelten

Uitgegeven de vijfde april 2012
De Minister van Veiligheid en Justitie,
I. W. Opstelten
NOTA VAN TOELICHTING 1. Algemeen Dit besluit dient ter uitwerking van de wettelijke grondslag die in artikel 96 van Boek 6 van het Burgerlijk Wetboek is opgenomen om bij algemene maatregel van bestuur nadere regels te stellen voor de vergoeding van buitengerechtelijke incassokosten (vgl. Wijziging van Boek 6 van het Burgerlijk Wetboek en het Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering in verband met de normering van de vergoeding voor kosten ter verkrijging van voldoening buiten rechte, Kamerstukken 32 418).
Het besluit normeert de incassokosten van geldvorderingen. De vergoeding voor incassokosten wordt berekend als percentage van het verschuldigde bedrag, waarbij het percentage trapsgewijs lager wordt naarmate de vordering hoger wordt. Daarbij geldt een minimumbedrag en een maximumbedrag voor de vergoeding van incassokosten. Wanneer de schuldenaar een consument is, zijn partijen voor het vaststellen van de vergoeding voor incassokosten voor geldvorderingen uit overeenkomst gebonden aan deze rekenwijze. In paragraaf 4 wordt de reikwijdte van de regeling nader toegelicht. Wanneer de schuldenaar geen consument is, maar handelt in de uitoefening van een beroep of bedrijf, kan bij overeenkomst van de wettelijke normering van de incassokosten worden afgeweken. Zijn er over de incassokosten geen afspraken gemaakt, dan is de wettelijke regeling over de incassokosten van toepassing.
De wettelijke normering van de buitengerechtelijke incassokosten biedt rechtszekerheid over de hoogte van de vergoeding voor incassokosten en voorkomt conflicten daarover. Gedacht kan worden aan gevallen waarin de schuld op zichzelf niet wordt betwist, maar de schuldenaar het op een gerechtelijke procedure laat aankomen omdat hij de incassokosten te hoog vindt. Doordat wettelijk wordt vastgelegd hoe hoog de incassokosten mogen zijn, behoeven vragen over de redelijkheid van de hoogte van de incassokosten niet meer voor de rechter te komen. Ook wordt voorkomen dat de schuldenaar ten onrechte veel te hoge incassokosten betaalt omdat hij niet beter weet. Met de wettelijke regeling is voor partijen veel duidelijker welke incassokosten in rekening mogen worden gebracht. Indien meer in rekening wordt gebracht dan de wettelijke regeling toelaat, zal de schuldenaar dit meerdere niet hoeven te betalen. Door te werken met een forfaitaire vergoeding kunnen de schuldenaar en de schuldeiser zelf eenvoudig de maximale vergoeding voor de incassokosten vaststellen op basis van de wettelijke regeling.
Het besluit gaat uit van een vaste vergoeding voor incassokosten waarbij geabstraheerd is van de kosten van de daadwerkelijk door de schuldeiser verrichte incassohandelingen. Als de schuldenaar een consument is, heeft een schuldeiser recht op een vergoeding van incassokosten indien hij de schuldenaar heeft aangemaand in de zin van artikel 6:96 lid 5 BW en betaling vervolgens is uitgebleven. Schuldeisers zijn nadien vrij zelf te bepalen op welke wijze zij een vordering (laten) incasseren en welke handelingen zij daarvoor verrichten. Met betrekking tot vorderingen op (rechts)personen die handelen ter uitoefening van een beroep of een bedrijf, is overigens niet wettelijk voorgeschreven dat een aanmaning moet worden verstuurd. Er wordt in het besluit niet bepaald welke kosten voor welke incassohandelingen in rekening kunnen worden gebracht. Ook doet het er niet toe door wie de vordering wordt geïncasseerd; door de schuldeiser zelf of door bijvoorbeeld een incassobureau, advocaat of gerechtsdeurwaarder in opdracht van de schuldeiser. In dit besluit is daarvan geabstraheerd. Er wordt bepaald welk bedrag de schuldeiser maximaal kan vragen van de schuldenaar voor de verrichte incassohandelingen ter voldoening van een vordering. Deze vergoeding omvat alle incassohandelingen, ongeacht de omschrijving van de kosten van die handelingen (bv. administratie-, beheers- of registratiekosten).
2. Adviezen en behandeling van de wettelijke grondslag van het besluit door de Tweede Kamer Een voorontwerp van de regeling voor incassokosten – bestaande uit een wetsvoorstel en een ontwerpbesluit – is voor publieke consultatie op de website www.internetconsultatie.nl geplaatst. Op het voorontwerp is onder andere gereageerd door de Koninklijke Beroepsorganisatie van Gerechtsdeurwaarders (KBvG), de Nederlandse Vereniging van Incasso-ondernemingen (NVI), de Vereniging van Incasso- en Procesadvocaten, de Vereniging Voor Credit Management en het Verbond van Credit Management Bedrijven, de Consumentenbond en de Landelijke Organisatie Sociaal Raadslieden/MOgroep (LOSR). De Nederlandse Vereniging voor Rechtspraak en de Raad voor de rechtspraak hebben desgevraagd advies uitgebracht over de ontwerpregeling. Het voorontwerp is ook besproken met de Adviescommissie voor burgerlijk procesrecht.
In het voorontwerp was een regeling opgenomen waarbij de incassokosten voor vorderingen tot € 25.000 werden genormeerd. De regeling was dwingend van toepassing ongeacht de hoedanigheid van de schuldenaar. De regeling bood geen ruimte hogere incassokosten overeen te komen. In de consultatiereacties heeft men over het algemeen steun uitgesproken voor een regeling ter normering van de incassokosten omdat dit duidelijkheid geeft over de hoogte van de incassokosten aan zowel de schuldenaar als de schuldeiser. Er zijn verschillende meningen geuit over hoe de regeling zou moeten worden vormgegeven en welke tarieven zouden moeten worden gehanteerd. Ook tijdens de schriftelijke behandeling van het wetsvoorstel met de grondslag om incassokosten bij amvb te normeren (Wijziging van Boek 6 van het Burgerlijk Wetboek en het Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering in verband met de normering van de vergoeding voor kosten ter verkrijging van voldoening buiten rechte, hierna: wetsvoorstel incassokosten) zijn door de Tweede Kamer wijzigingen voorgesteld. Voor een beschrijving van reacties op de voorstellen en de wijzigingen die zijn doorgevoerd tot de plenaire behandeling van het wetsvoorstel incassokosten in de Tweede Kamer, verwijs ik naar de nota naar aanleiding van het verslag bij het wetsvoorstel (Kamerstukken 32 418, nr. 5, blz. 20). Als belangrijkste wijzigingen kunnen worden genoemd de verplichte aanmaning die moet worden verstuurd wanneer de schuldenaar een consument is en de mogelijkheid om afspraken te maken over de hoogte van de incassokosten wanneer het een vordering tussen bedrijven onderling betreft.
Het wetsvoorstel incassokosten is in april 2011 plenair door de Tweede Kamer behandeld en aanvaard (Handelingen II 2010–2011, nr. 72, item 17 en nr. 75, item 12). Tijdens die behandeling heeft de Kamer aanpassing van de ontwerp-amvb – die eerder als bijlage bij de nota naar aanleiding van het verslag aan de Kamer was gestuurd (Kamerstukken 32 418, nr. 5) – in overweging gegeven. Initieel was gekozen om de regeling van toepassing te laten zijn op vorderingen met een hoofdsom van ten hoogste € 25.000. Met deze grens werd aangesloten bij de nieuwe competentiegrens van de kantonrechter van € 25.000, waarvoor onder andere gekeken is gekeken naar de bedragen die zijn gemoeid met de consumentenkoop (Evaluatiewet modernisering rechterlijke organisatie van 19 mei 2011, Stb. 2011, 255, vgl. ook Kamerstukken 32 021, nr. 3, p. 16). Ik heb toegezegd dat de initieel voorgestelde begrenzing van normering van de incassokosten van vorderingen tot € 25.000 kon vervallen. Ik heb aangegeven te consulteren over de vraag hoe de staffel voor de incassokosten voor dergelijke hogere vorderingen eruit zou moeten zien. Ook heb ik aangegeven te consulteren over de vraag of een aparte staffel nodig is voor de incassokosten van vorderingen van bedrijven op bedrijven. Ten slotte is toegezegd een regeling in het besluit op te nemen voor het geval de schuldeiser niet btw-plichtig is, waardoor hij de btw, die hij aan een door hem ingeschakelde derde is verschuldigd, kan verhalen op de schuldenaar en dit geen extra kostenpost is. Ook de vraag of regelgeving met betrekking tot de kwaliteit van de incassobranche wenselijk en mogelijk is, is tijdens de plenaire behandeling in de Tweede Kamer aan de orde geweest. Deze vraag zal via een afzonderlijk traject worden bezien.
In juni 2011 is een consultatiebrief gestuurd aan verschillende organisaties uit het bedrijfsleven en de incassobranche en aan consumentenorganisaties, waaronder VNO-NCW, NVI en LOSR. In die brief is een concreet voorstel gedaan voor de staffel van de incassokosten van vorderingen van meer dan € 25.000. Voorgesteld werd de laatste staffel met een percentage van 0,5%, uit te breiden en een maximum aan incassokosten van € 5775 op te nemen. Voor vorderingen boven € 800.000 zouden dan geen extra incassokosten mogen worden berekend. De reacties op dit voorstel waren wisselend. Zo is er voorgesteld geen maximum aan incassokosten vast te stellen, zodat de procentuele berekening van de incassokosten ook voor heel grote vorderingen doorloopt. Voorts zijn verschillende percentages om de incassokosten te berekenen voorgesteld. Ook is aangegeven dat ingestemd kon worden met het voorstel in de consultatiebrief. Op basis van deze reacties is de staffel van vorderingen van meer dan € 25.000 aangepast. Het maximum aan incassokosten wordt nu pas bereikt bij een vordering van € 1 miljoen, waarvoor maximaal dan € 6775 aan incassokosten mag worden berekend. Bedraagt de vordering bijvoorbeeld € 2 miljoen, dan blijven de maximale incassokosten € 6775. De wijze van berekening van de incassokosten wordt toegelicht in paragraaf 5.
Verder bleek uit de reacties op de consultatiebrief dat VNO-NCW geen behoefte heeft aan een aparte staffel voor de incassokosten voor vorderingen van bedrijven op bedrijven. Er is daarom voor gekozen in dit besluit niet een dergelijke staffel op te nemen.
3. Administratieve lasten In het besluit zijn geen informatieverplichtingen voor het bedrijfsleven of burgers aan de overheid opgenomen. Het besluit leidt daarom niet tot een toe- of afname van de administratieve lasten.
4. Toepassingsbereik van de regeling In artikel 1 is het toepassingsbereik van de regeling gegeven. De in dit besluit neergelegde normering van de vergoeding voor incassokosten, leent zich met name voor de gevallen waarin de omvang van de te innen vordering (de hoofdsom) gemakkelijk is vast te stellen. Dit betreft dan voornamelijk uit overeenkomsten voortvloeiende verbintenissen tot betaling van een geldsom, waarvan de omvang van de geldsom in de overeenkomst is vastgesteld, dan wel daaruit eenvoudig valt af te leiden. Gedacht kan worden aan het geval dat een consument een computer koopt en de overeengekomen aanschafprijs dient te voldoen. Indien de schuldeiser tot incassohandelingen moet overgaan, is het verschuldigde bedrag eenvoudig vast te stellen, namelijk de aanschafprijs van de computer. Bij een verbintenis tot betaling van een geldsom waarvan de omvang eenvoudig uit de overeenkomst is af te leiden, kan gedacht worden aan een rekening van een telefoonprovider.
De omvang van een wettelijke of contractuele verplichting tot schadevergoeding is daarentegen niet eenvoudig vast te stellen. Te denken valt bijvoorbeeld aan een bedrijfsongeval, waarbij bijvoorbeeld alleen al over de aansprakelijkheid en de omvang van de schade onenigheid kan bestaan. De kosten om deze vorderingen te «innen» zijn derhalve mede afhankelijk van de mate van betwistbaarheid van de vordering. De vergoeding voor deze kosten is daardoor ook niet eenvoudig te normeren. Dit geldt temeer omdat het in dergelijke gevallen moeilijk is de incassokosten te onderscheiden van de kosten ter vaststelling van schade en aansprakelijkheid, zoals bedoeld in artikel 6:96 lid 2 onder b BW. Dit besluit geeft voor deze laatste kosten geen regeling. Verbintenissen tot vergoeding van schade vallen dus buiten deze regeling. Dit is alleen anders indien partijen het over de omvang van de schadevergoeding eens zijn en die in een overeenkomst hebben vastgelegd. In dergelijke gevallen kan uit de vaststellingsovereenkomst worden afgeleid wat de schuldenaar verschuldigd is en is er geen bezwaar dit besluit daarop van toepassing te laten zijn.
Ingevolge artikel 6:87 BW kan een schuldeiser een uit overeenkomst voortvloeiende verbintenis tot betaling van een geldsom omzetten in een verbintenis tot vervangende schadevergoeding. Bij een dergelijke omzetting is de omvang van de verplichting tot schadevergoeding ook gemakkelijk vast te stellen. Die is immers gelijk aan de oorspronkelijke geldsom. Het besluit is daarom op een dergelijke verbintenis ook van toepassing. Daarmee wordt eveneens voorkomen dat een schuldeiser die incassokosten maakt, zich aan dit besluit kan onttrekken door een uit overeenkomst voortvloeiende verbintenis tot betaling van een geldsom om te zetten in een verbintenis tot schadevergoeding.
5. Hoogte van de vergoeding van incassokosten In artikel 2 is de wijze van berekening van de vergoeding voor buitengerechtelijke incassokosten opgenomen. De vergoeding voor buitengerechtelijke incassokosten die van de schuldenaar mag worden gevraagd, wordt berekend aan de hand van de hoofdsom van de vordering. Daarvoor is gekozen om de eenvoud en de hanteerbaarheid van de regeling te bevorderen. Voor de berekening van de vergoeding voor de incassokosten wordt de hoofdsom daarom niet vermeerderd met de mogelijk over de hoofdsom verschuldigde wettelijke rente. Omdat ingevolge de artikelen 6:119 en 119a BW de verschuldigde schadevergoeding in de vorm van wettelijke rente toeneemt naarmate de schuldenaar langer in verzuim is, is deze schadevergoeding geen vast bedrag. Wanneer voor de berekening van de verschuldigde vergoeding voor de incassokosten de verschuldigde wettelijke rente bij de hoofdsom zou worden opgeteld, is de totale verschuldigde vergoeding na verloop van iedere maand een ander bedrag. De vergoeding voor de incassokosten die van de schuldenaar gevraagd mag worden, zou daardoor lastig te berekenen worden. Dit zou de regeling niet inzichtelijk en eenvoudig hanteerbaar maken. Door de hoofdsom niet met de wettelijke rente te vermeerderen staat van meet af aan vast wat de vergoeding van de incassokosten bedraagt, mocht de schuldenaar verzuimen de vordering te voldoen. Juist in het buitengerechtelijke traject is deze eenvoud wenselijk. Dit betekent derhalve dat de wettelijke vergoeding van de incassokosten waarop de schuldeiser aanspraak kan maken krachtens de nieuwe regeling, alleen berekend wordt op basis van de hoofdsom. De schuldeiser kan daarnaast niet ook aanspraak maken op een vergoeding voor de kosten voor het incasseren van de verschuldigde wettelijke rente. Het is voor de berekening van de verschuldigde vergoeding voor de incassokosten in beginsel niet van belang hoe lang de schuldenaar in verzuim is. Wel zij gewezen op artikel 6:119, tweede lid en artikel 6:119a, derde lid BW. Ingevolge deze bepalingen wordt de hoofdsom na afloop van een jaar waarover de wettelijke rente wordt berekend, vermeerderd met de wettelijke rente. Dit heeft tot gevolg dat wanneer het innen van de incassokosten langer duurt dan een jaar, de incassokosten opnieuw berekend kunnen worden aan de hand van nieuwe hoofdsom van de vordering (d.w.z. de oorspronkelijke hoofdsom verhoogd met de wettelijke rente). Het voorgaande geldt in gelijke mate wanneer er een hogere rente is bedongen in plaats van de wettelijke rente.
Ook interne kosten van de schuldeiser zelf kunnen voor vergoeding als buitengerechtelijke kosten in aanmerking komen.1 Wanneer de schuldeiser reeds zelf incassohandelingen heeft verricht en de vordering daarna overdraagt aan een incassobureau, mag voor het totaal door de schuldeiser en het incassobureau verrichte incassohandelingen, niet meer worden gevraagd dan de maximale vergoeding die aan de hand van het oorspronkelijk aan de schuldeiser verschuldigde bedrag wordt berekend. Voor de berekening van de maximaal verschuldigde vergoeding voor de incassokosten is de hoofdsom van de vordering van de schuldeiser op de schuldenaar immers de enige bepalende factor.
Indien de schuldenaar een consument is, dient deze eerst te worden aangemaand voordat incassokosten verschuldigd worden. Dit voorschrift is opgenomen in artikel 6:96 lid 5 BW. De aanmaning dient te worden verstuurd na het intreden van het verzuim. Uit het vereiste dat het verzuim moet zijn ingetreden, vloeit voort dat de vordering waarover de vergoeding voor incassokosten wordt berekend, reeds opeisbaar was. Een schuldenaar is in verzuim wanneer de termijn voor nakoming van de verbintenis is verstreken, dan wel indien de schuldenaar in gebreke is gesteld en betaling is uitgebleven (vgl. artikel 6:82 en 83 BW). Bij de aanmaning moet op grond van artikel 6:96 lid 5 BW het bedrag dat als vergoeding voor de incassokosten in rekening zal worden gebracht, worden vermeld. Dit bedrag moet in overeenstemming zijn met de maximale incassokosten die voortvloeien uit dit besluit. Om de gewenste duidelijkheid te bereiken, dient ook te worden vermeld wat de maximale incassokosten zijn die op basis van de wettelijke regeling in rekening kunnen worden gebracht, indien niet de maximale incassokosten op grond van de wettelijke regeling worden gevraagd. Aan de schuldenaar wordt een termijn van 14 dagen geboden om alsnog de vordering te voldoen zonder dat de incassokosten verschuldigd worden. Een dergelijke aanmaning heeft mede tot doel dat wordt voorkomen dat een schuldenaar wordt verrast door de incassokosten, bijvoorbeeld wanneer zijn banktegoed te laag was voor een automatische incasso. Om er zeker van te zijn dat de aanmaning is ontvangen en vervolgens de termijn van 14 dagen gaat lopen, kan de schuldeiser kiezen voor aangetekende verzending van de aanmaning (vgl. Kamerstukken 32 418).
Indien een schuldeiser meerdere vorderingen heeft op een consument-schuldenaar en hij de handelingen voor het innen van deze vorderingen nog niet heeft aangevangen, dient hij de hoofdsommen van de vorderingen voor de berekening van de incassokosten bij elkaar op te tellen (vgl. artikel 6:96 lid 6 BW).
De vergoeding van de incassokosten wordt als percentage van de hoofdsom berekend. Denkbaar was voor categorieën hoofdsommen een vaste vergoeding te bepalen, zoals in de staffel van het rapport Voor-werk II2. Dit vereist een indeling van vorderingen met daaraan gekoppelde geldbedragen die als vergoeding voor de incassokosten dienen. Door de vergoeding als percentage van de hoofdsom te berekenen behoeft een dergelijke indeling niet te worden gemaakt. De vergoeding voor de incassokosten past zich namelijk automatisch aan de hoogte van de verschuldigde geldsom aan waardoor een evenwichtige verhouding tussen hoofdsom en vergoeding tot stand komt. Voor de berekening van de vergoeding van de buitengerechtelijke incassokosten worden verschillende percentages gehanteerd. Wanneer men één percentage kiest voor het berekenen van de vergoeding voor de incassokosten, zal de vergoeding bij hoge vorderingen vaak niet meer in verhouding staan tot de verrichte incassohandelingen. Er is daarom gekozen voor een systeem waarbij het percentage lager wordt, naarmate de hoofdsom van de vordering toeneemt. Hoewel de vergoeding procentueel afneemt naarmate de vordering hoger wordt, wordt de daadwerkelijke vergoeding wel nog altijd hoger naarmate de vordering hoger wordt. Aannemelijk is dat met een hogere vordering een groter belang is gemoeid en er meer incassohandelingen zullen worden verricht, wat een hogere vergoeding voor buitengerechtelijke kosten rechtvaardigt.
De berekening van de vergoeding voor buitengerechtelijke incassokosten vindt op de volgende wijze plaats. Over de eerste € 2500 van de vordering mag de vergoeding voor de incassokosten maximaal 15% van de hoofdsom bedragen. Hierbij geldt echter wel dat er altijd een minimale vergoeding voor de incassohandelingen mag worden gevraagd van € 40 (vgl. artikel 2 lid 2). Dit betekent dat voor vorderingen tot € 266,67, het incassobedrag dat procentueel wordt berekend, wordt verhoogd tot een bedrag van € 40. Wanneer de vergoeding voor incassokosten van een kleine vordering enkel wordt bepaald als percentage van de hoofdsom van de vordering, kan dit een incassobedrag opleveren waarvoor in redelijkheid geen incassohandelingen kunnen worden verricht. In dit besluit wordt daarom een minimumbedrag van € 40 vastgelegd. Dat bedrag compenseert bijvoorbeeld het aanmaken van een dossier en het opstellen en versturen van een aanmaningsbrief. Voor de volledigheid wordt opgemerkt dat in richtlijn nr. 2011/7/EU van het Europees Parlement en de Raad van 23 februari 2011 betreffende bestrijding van betalingsachterstand bij handelstransacties (PbEU L48/1) is opgenomen dat bij handelstransacties (dat wil zeggen tussen bedrijven onderling en tussen bedrijven en de overheid) een minimumbedrag van € 40 aan incassokosten is verschuldigd, zonder dat er een aanmaning dient te worden verstuurd. Het wetsvoorstel ter implementatie van de richtlijn is bij de Tweede Kamer ingediend (Kamerstukken 33 171). Over de volgende € 2500 van de vordering bedraagt de vergoeding voor de incassokosten maximaal 10%. De vergoeding voor de incassokosten over de volgende € 5000 van de vordering bedraagt ten hoogste 5%. Over de volgende € 190.000 mag maximaal 1% als vergoeding voor incassokosten worden berekend. Over het meerdere van de hoofdsom van de vordering mag 0,5% worden berekend, waarbij een maximum aan incassokosten geldt van € 6775.
Bij een vordering van bijvoorbeeld € 3500 wordt de vergoeding van incassokosten als volgt berekend. Over de eerste € 2500 bedraagt de vergoeding 15%, € 375. Over de laatste € 1000 bedraagt de vergoeding van incassokosten 10%, € 100. De totale vergoeding van incassokosten komt daarmee op € 475 (€ 375 + € 100). Bij een vordering van € 23.000 bedraagt de vergoeding (15% van € 2500) € 375 plus (10% van € 2500) € 250 plus (5% van € 5000) € 250 plus (1% van € 13.000) € 130, is totaal € 1005. Bij een vordering van € 780.000 bedraagt de vergoeding € 5675. De berekening is dan als volgt: (15% van € 2500) € 375 plus (10% van € 2500) € 250 plus (5% van € 5000) € 250 plus (1% van € 190.000) € 1900 plus (0,5% van € 580.000) € 2900 is totaal € 5675. Voor vorderingen vanaf € 1.000.000 bedragen de incassokosten nooit meer dan € 6775. Voor de volledigheid is hieronder een tabel opgenomen, waarin de maximale hoogte van de vergoeding voor buitengerechtelijke incassokosten voor ronde bedragen is opgenomen.
Hoofdsom
percentage ten hoogste
vergoeding incassokosten

over de eerste € 2500
15%
Minimum € 40

over de volgende € 2500
10%

over de volgende € 5000
5%

over de volgende € 190.000
1%

over het meerdere
0,5%
Maximum € 6775

Hoofdsom (in €)
Vergoeding incassokosten (in €)

100
15 → 40

150
22,50→ 40

200
30 → 40

250
37,50 → 40

266,67
40

300
45

500
75

750
112,50

1000
150

1250
187,50

1500
225

2000
300

2500
375

3000
425

4000
525

5000
625

5500
650

6000
675

7000
725

8000
775

9000
825

10.000
875

11.000
885

12.000
895

13.000
905

14.000
915

15.000
925

16.000
935

17.000
945

18.000
955

19.000
965

20.000
975

21.000
985

22.000
995

23.000
1005

24.000
1015

25.000
1025

30.000
1075

40.000
1175

50.000
1275

60.000
1375

70.000
1475

80.000
1575

90.000
1675

100.000
1775

150.000
2275

200.000
2775

250.000
3025

300.000
3275

350.000
3525

400.000
3775

450.000
4025

500.000
4275

550.000
4525

600.000
4775

650.000
5025

700.000
5275

750.000
5525

800.000
5775

850.000
6025

900.000
6275

950.000
6525

1.000.000 en meer
6775

In het derde lid van artikel 2 is een regeling opgenomen voor het geval de schuldeiser niet zelf de vordering int. Indien de schuldeiser een derde inschakelt om de vordering voor hem te innen, kan deze derde voor zijn diensten btw bij de schuldeiser in rekening brengen. De btw vormt voor de schuldeiser geen extra kostenpost, indien hij de btw kan verrekenen. Is verrekening niet mogelijk, dan worden de kosten om de vordering te incasseren voor de schuldeiser met de btw verhoogd. Is de schuldeiser zelf een btw-plichtige ondernemer in de zin van artikel 7 van de Wet op de omzetbelasting 1968, dan kan hij deze btw verrekenen. Indien de schuldeiser geen ondernemer is in de zin van artikel 7 van de Wet op de omzetbelasting 1968, of indien de vordering betrekking heeft op een vrijgestelde prestatie als bedoeld in artikel 11 van die wet, zou de schuldeiser blijven zitten met deze kostenpost. In het derde lid van artikel 2 is geregeld dat in een dergelijk geval de vergoeding van de incassokosten wordt verhoogd met een percentage dat gelijk is aan het btw-percentage. Dit geldt ook voor het minimumbedrag van € 40. De schuldeiser dient dan wel aan de schuldenaar te kennen te geven dat hij de btw niet kan verrekenen en dat de incassokosten met het btw-percentage zijn verhoogd. Wanneer de schuldenaar een consument is, dient de schuldeiser deze verklaringen op te nemen in de verplichte aanmaning. Op deze wijze kan de schuldeiser de kostenpost in de vorm van btw op de schuldenaar verhalen. Voor de volledigheid wordt opgemerkt dat indien tussen de schuldeiser en de derde die de vordering int een hogere vergoeding van incassokosten is overeengekomen dan die op basis van de wettelijke normering bij de schuldenaar in rekening mag worden gebracht, niet de gehele btw-schade wordt geredresseerd. De verhoging met het btw-percentage heeft alleen betrekking op het bedrag van de genormeerde incassokosten (vgl. ook art. 10 van het Besluit tarieven ambtshandelingen gerechtsdeurwaarders). Met deze regeling wordt uitvoering gegeven aan de toezegging tijdens de behandeling van het wetsvoorstel incassokosten door de Tweede Kamer.
6. Dwingende en regelende aard van de regeling De vergoeding voor buitengerechtelijke incassokosten die op grond van artikel 2 wordt berekend, geldt als maximale vergoeding die in rekening mag worden gebracht indien de schuldenaar een consument is. Dit volgt uit artikel 6:96 lid 4 BW, waarin is opgenomen dat van de regeling niet ten nadele van de schuldenaar kan worden afgeweken, indien de schuldenaar een natuurlijk persoon is, die niet handelt in de uitoefening van een beroep of bedrijf. Van de dwingendrechtelijke regels kan derhalve wel worden afgeweken, indien dit in het voordeel van de consument is. Het is daardoor mogelijk dat een lagere vergoeding wordt bedongen en in rekening gebracht aan de schuldenaar dan op basis van de gegeven percentages als vergoeding zou worden berekend. Het is echter niet toegestaan om hogere incassokosten in rekening te brengen. Dit verbod geldt ook wanneer een boetebeding als bedoeld in artikel 6:91 BW geacht kan worden te zijn bedongen ter vergoeding van buitengerechtelijke incassokosten. Op grond van artikel 3:40 lid 2 BW is een dergelijk beding vernietigbaar. De vernietiging kan plaatsvinden door hetzij een buitengerechtelijke verklaring van de schuldenaar zelf, hetzij door een rechterlijke uitspraak (vgl. artikel 3:49 BW). In beginsel dient een schuldenaar zich voor de rechter te beroepen op deze vernietigingsgrond. Het slot van artikel 3:40 lid 2 BW maakt het echter ook mogelijk dat de rechter een beding ambtshalve terzijde stelt in het belang van de schuldenaar.
Daarnaast kan van de regels worden afgeweken indien de schuldenaar geen consument is. De regeling is dan van regelend recht. Dat betekent dat de wettelijke maximale vergoeding voor de incassokosten geldt, tenzij partijen overeenkomen daar van af te wijken. Zij kunnen zowel een lagere als een hogere vergoeding overeenkomen. De regeling biedt dus bescherming aan (kleine) bedrijven doordat in beginsel de wettelijke maximale incassokosten gelden. Alleen als partijen overeenkomen daarvan af te wijken, kunnen hogere incassokosten in rekening worden gebracht.
Indien een incassogeschil voor de rechter komt en deze zich moet uitspreken over de gevorderde buitengerechtelijke incassokosten, biedt deze regeling de rechter houvast. Dit betekent dat als de schuldeiser incassohandelingen heeft verricht en partijen niets hebben afgesproken over de hoogte van de vergoeding voor incassokosten, de rechter de gevorderde vergoeding slechts toewijst voor zover deze de maximumvergoeding op grond van deze regeling is. Indien partijen een lagere vergoeding voor de incassokosten zijn overeengekomen, door bijvoorbeeld lagere percentages te hanteren, zal de rechter vanzelfsprekend deze overeengekomen vergoeding respecteren. De regeling laat immers lagere incassokosten toe.
Gaat het om een beding inzake incassokosten in algemene voorwaarden dat in strijd is met de nieuwe wettelijke regeling, dan kan in een collectieve actie aan de rechter een verbod worden gevraagd van het gebruik daarvan. Zie in het bijzonder artikel 6:240 lid 1 BW, waarin is bepaald dat een beding in algemene voorwaarden dat in strijd is met een dwingende wetsbepaling, onredelijk bezwarend is. Bij het verbod van het gebruik van zo’n beding kan bijvoorbeeld worden gedacht aan het geval dat nagelaten is om in algemene voorwaarden opgenomen bepalingen omtrent de vergoeding van incassokosten aan te passen aan de nieuwe wettelijke regels. Deze overtreding kan ingevolge artikel 6:240 lid 3 BW door een consumentenorganisatie of door een beroeps- of bedrijfsorganisatie aan de rechter worden voorgelegd. Een belangenorganisatie kan dit vorderen, los van enig concreet geschil.
7. Inwerkingtreding De datum van inwerkingtreding van dit besluit is bij koninklijk besluit bepaald. Hierbij wordt rekening gehouden met de vaste inwerkingtredingsdata. De regeling geldt ten aanzien van vorderingen in de voldoening waarvan de schuldenaar na de inwerkingtreding van dit besluit in verzuim raakt. Wanneer de schuldenaar voordien reeds in verzuim was, wordt de vergoeding voor de incassokosten voor deze vordering berekend volgens het voor die datum geldende recht. Dit volgt uit artikel 3 van het besluit. Het besluit kan in de praktijk worden aangehaald als: Besluit vergoeding voor buitengerechtelijke incassokosten.
De Minister van Veiligheid en Justitie,
I. W. Opstelten

De fraude vond vooral plaats bij het internetbankieren en door skimming van betaalpassen. De internetfraude steeg van bijna tien miljoen euro in 2010 naar 35 miljoen euro vorig jaar. De fraude door skimming (het kopiëren) van betaalpassen steeg van 19,7 miljoen euro in 2010 naar 38,9 miljoen euro vorig jaar.

De fraude is relatief zeer beperkt. De omzetten bij het internetbankieren en het gebruik van betaalpassen zijn vele malen groter, respectievelijk 3,2 biljoen en 138 miljard euro. De fraude bedraagt daardoor slechts 0,001 procent bij het internetbankieren en 0,03 procent door skimming.

Boele Staal, voorzitter van de Nederlandse Vereniging van Banken: “We hebben te maken met een sterke digitalisering van het betalingsverkeer en een forse toename van de bedragen die hierin omgaan. Nederland is qua dichtheid van het internetbankieren met elf miljoen deelnemers koploper in de wereld. Helaas denken de criminelen met ons mee. Zij richten nu eenmaal hun aandacht op plaatsen waar het geld zit. Vroeger waren dat bankbiljetten in de fysieke wereld, nu in toenemende mate elektronisch geld in de digitale wereld. De klassieke bankoverval komt nauwelijks nog voor.”

Een belangrijk lichtpunt is dat banken steeds vaker cybercrime-aanvallen op tijd signaleren. Verder vindt steeds vaker aanhouding van criminelen plaats, zoals vorige week in Rusland. “Cybercrime is een algemeen maatschappelijk probleem waar niet alleen banken en hun klanten last van hebben.”

Banken investeren vele miljoenen euro’s om een veilig product in de markt te kunnen zetten. Vanaf vandaag herhaalt de Nederlandse Vereniging van Banken de tv-spot tegen phishing, het verschijnsel waarbij criminelen via internet hengelen naar bankgegevens. De spot eindigt met de mededeling: “Bankgegevens en inlogcodes, hou ze geheim!”

Ook skimming van betaalpassen is vorig jaar flink toegenomen. “Wij denken dat criminelen een laatste, massieve aanval hebben uitgevoerd voordat de EMV-chip in Nederland per 1 januari 2012 inmiddels volledig is ingevoerd.”

“Banken handhaven naar goed Hollands gebruik de verhoogde dijkbewaking. Banken, politie en justitie werken eendrachtig samen om criminele bendes op te rollen en zijn daar succesvol in. Banken informeren hun klanten over hoe criminelen werken en maken hen zo bewust wat zij hiertegen kunnen doen. Met elkaar houden we het betalingsverkeer veilig,” aldus Boele Staal.

bron: Ned.Vereniging van Banken

Er bestaat een wettelijke termijn van zeven maanden na het sluiten van het boekjaar waarbinnen stukken bij de Kamer van Koophandel gedeponeerd moeten zijn. Aandeelhouders kunnen besluiten tot een extra uitstel van zes maanden waardoor de termijn op verzoek kan worden opgerekt naar dertien maanden. Maar 24% (182.599) deponeerde haar jaarcijfers binnen de daarvoor geldende termijn van zeven maanden. In maart dit jaar had in totaal 68% van de bedrijven binnen de tweede termijn van dertien maanden de jaarcijfers gedeponeerd.

Deponeringsplichtige bedrijven
•Besloten- en naamloze vennootschappen (ook zonder activiteiten).
•Coöperaties.
•Onderlinge waarborgmaatschappijen.
•Banken.
•Vennootschappen onder firma, commanditaire vennootschappen, wanneer alle (beherende) vennoten buitenlandse kapitaalvennoten zijn.
•Buitenlandse rechtspersonen met vestigingen in Nederland.

Veel kleinere bedrijven kunnen volstaan met het inleveren van een verkorte balans die niet is onderworpen aan de accountantscontrole.

Bedrijven deponeren niet tijdig, als;
•er een aansprakelijkheidsverklaring is gedeponeerd (403-verklaring);
•er sprake is van vrijstelling of als de samenstelling van een jaarrekening technisch niet mogelijk is.
•er sprake is van een gebroken boekjaar bij bedrijven; of
•bij overtreding van de wet.

Let op
Te laat deponeren geldt als een economisch delict waar een maximumboete van €19.000 op staat.

Bron: Lianne Bouman | redactie: WEKAfinancieel | 20 maart 2012

Kredietbeoordelaars
Het toezicht op kredietbeoordelaars is naar aanleiding van de kredietcrisis al flink aangescherpt. Eind vorig jaar kwam de Commissie met plannen voor nog verdere aanscherpingen. Zo wil de Commissie dat bedrijven en landen elke drie jaar van kredietbeoordelaar wisselen en dat de werkwijze van de bureaus vooraf worden gecontroleerd door toezichthouder ESMA.

´Beide voorstellen stuiten op weerstand bij een meerderheid van de lidstaten, waaronder Nederland´, zo schrijft De Jager.

De Commissie wil de afhankelijkheid tussen opdrachtgevers en kredietbeoordelaars verkleinen. Voor de kredietcrisis zijn namelijk te gemakkelijk AAA-ratings verstrekt voor hypotheekportefeuilles die later zeer veel meer risico’s bleken te bevatten.

Vergelijken
De Jager is echter bang dat de ratings van verschillende jaren moeilijker onderling te vergelijken zijn als een bedrijf tussentijds is overgestapt van het ene bureau naar het andere. Verder wijst hij erop dat niet elk bureau evengoed is aangeschreven in de markt waardoor bedrijven verplicht kunnen worden een beter bureau in te ruilen voor een minder goed bureau.

Controle vooraf van toezichthouder ESMA in de werkwijze van kredietbeoordelaars ziet de minister niet zitten. Hij vreest politieke inmenging en is bang dat de markt eerder meer gaat koersen op de ratings omdat die een ESMA-stempel hebben. Het doel van de Europese regelgeving is juist om de afhankelijkheid van beleggers van die ratings te verminderen.

Europees alternatief
De Commissie heeft steeds gezegd dat ze het liefst een Europees alternatief zouden hebben voor de drie Amerikaanse bureaus Moody’s, S&P en Fitch. Deze drie hebben in Europa veel kwaad bloed gezet met regelmatige downgrades van eurolanden tijdens de eurocrisis.

bron: FD

Dit resultaat weerspiegelt de voortdurende focus van Atradius op klantenservice, met daaraan gekoppeld de algemene wereldwijde heropleving van de economische situatie tijdens de eerste helft van 2011. De klanten van Atradius hebben in dat kader hun handel kunnen uitbreiden en hun omzet kunnen verhogen, wat heeft bijgedragen tot een groei in de kredietverzekeringsactiviteiten van de groep in de meeste regio’s.

De unit Special Products van Atradius, die als onderdeel van de unit Kredietverzekering oplossingen aanbiedt buiten het standaardproduct van volledige omzetdekking, zag haar inkomsten uit kredietverzekeringen aanzienlijk stijgen met 17% tot EUR 34,9 miljoen.

De borgstellingsdiensten van Atradius, beschikbaar in Italië, Frankrijk, Spanje en de Scandinavische landen, lieten een omzet uit verzekeringen van EUR 84,5 miljoen optekenen. Het premievolume – belangrijke indicator voor de inkomsten van volgende jaren – steeg met 12,1%.

Isidoro Unda, voorzitter van de Raad van Bestuur van Atradius, merkt op: “Ondanks de economische neergang tijdens de tweede helft van het jaar, met vooral de financiële crisis in de eurozone, heeft ons unieke kwalitatief hoogstaande aanbod ons in staat gesteld de verzekeringsdekking uit te breiden, met behoud van rentabiliteit en bescherming van onze klanten tegen de handelsrisico’s die ze eventueel gelopen zouden hebben.”

Aantal claims onder controle ondanks toenemend wanbetalingsrisico – de operationele kosten blijven laag

Dankzij deskundige kredietanalisten, die een belangrijk aandeel hadden in het resultaat van 2011, heeft Atradius haar klanten kunnen beschermen tegen het verstrekken van kredieten aan afnemers met een hoog wanbetalingsrisico en een meer winstgevende handel mogelijk gemaakt.

In 2011 is de netto schadequote van Atradius toegenomen tot 50,3%. In 2010 bedroeg dit percentage 44,6%. Deze stijging volgt de toename van de premies (totale potentiële exposure is in 2011 met 6,9% toegenomen) en het zwakkere risicoklimaat tijdens de tweede helft van het jaar.

De operationele verzekeringskosten werden strak gehouden (een toename van slechts 3,2%, lager dan de 3,8% stijging van het omzetcijfer uit verzekeringen), terwijl het herverzekeringsresultaat in 2011 met netto EUR 92,6 miljoen aan uitgaven beter was dan de EUR 244,1 miljoen in 2010.

De service-inkomsten van Atradius, waarvan het grootste deel (73%) aan haar incassoactiviteiten is toe te schrijven, lagen 6,1% lager gezien het beperkte aantal verzekerde claims in 2011. Met een omzetstijging van 6,0% konden de niet-verzekerde incassotransacties dit cijfer echter deels teniet doen.

Het beleggingsresultaat van Atradius ging ondanks de aanhoudend lage rentepercentages in 2011 met 37,1% omhoog – naar EUR 31,1 miljoen in vergelijking met EUR 22,7 miljoen in 2010. Dit lag in lijn met de beleggingsstrategie van het bedrijf, die kapitaalsbehoud nastreeft.

De ‘Roadmap to Success’ van Atradius

Begin 2011 heeft Atradius een nieuw organisatiemodel ingevoerd, met de ambitie om de dienstverlening naar klanten toe en de operationele efficiëntie naar een nog hoger niveau te tillen door meer uitvoerende bevoegdheden aan haar regionale teams wereldwijd over te dragen. Dit initiatief geeft lokale medewerkers die de klant goed kennen de instrumenten in handen om ervoor te zorgen dat agenten, tussenpersonen en klanten van Atradius alle aandacht krijgen via een product- en dienstenaanbod dat beter op de specifieke behoeften van de verschillende markten is afgestemd. De positieve gevolgen blijken uit de hoge klantenretentie die Atradius gedurende het jaar heeft bereikt.

Nieuwe producten en samenwerkingsverbanden ondersteunen de ambities van onze klanten

Hoewel Atradius in haar sector algemeen wordt erkend als marktleider voor grote multinationals, ziet zij het als haar taak ondernemingen van elke omvang te ondersteunen. Daarom heeft zij in 2011 ‘Modula First’ gelanceerd: een innovatief kredietverzekerings-product bedoeld voor de kleine- en middelgrote ondernemingen (MKB). Dit product biedt de omvattende dekking aan die ook kenmerkend is voor andere verzekeringspolissen van Atradius, met echter, wat prijs en administratieve afhandeling betreft, aantrekkelijkere voorwaarden. Zowel het MKB als de distributiepartners van Atradius kunnen zich daarom beter in dit aanbod terugvinden.

Atradius, dat zich ten doel stelt klanten te ondersteunen in de regio’s waar zij actief willen zijn, richt zich sterk op de Aziatische groeimarkten die economisch aan belang blijven winnen. Via haar pan-Aziatisch samenwerkingsverband met Tokio Marine Asia Pte Ltd heeft Atradius haar reeds ruime mogelijkheid om in Azië credit managementdiensten aan te bieden verder uitgebreid.

De verwachtingen voor 2012 – toenemende vraag naar diensten van Atradius

Isidoro Unda besluit de bekendmaking van de resultaten als volgt: “Ondanks de aanhoudende economische en politieke moeilijkheden die 2011 in hun greep hielden, hebben onze klanten duidelijk baat gehad bij hun partnerschip met Atradius en het vertrouwen dat wij ze geven om veilig zaken te doen. Ik ben ervan overtuigd dat in het licht van weinig tot geen verbetering in de economische onzekerheden de waarde van onze diensten zal toenemen. Klantenservice heeft bij Atradius steeds centraal gestaan. De extra stimulans die ons nieuwe versterkte organisatiemodel daaraan heeft gegeven, zal in 2012 en daarna alleen maar groter worden.”

Bron: APS

Wat is de core business van uw kantoor?
“Onze kracht is gelegen in de combinatie van twee vakgebieden: internationale advocatuur en het incassobedrijf. Wij houden ons vooral bezig met contractenrecht, insolventierecht, procesrecht en internationaal privaatrecht. We hebben advocaten van tien verschillende nationaliteiten in huis. Dat zijn vaak advocaten die verliefd zijn geworden op iemand uit Nederland of hier zijn komen wonen omdat hun partner in Nederland is gaan werken en komen wonen. Deze collega’s zijn dolblij dat ze bij ons hun vak kunnen blijven beoefenen. Daarnaast werken wij samen met gespecialiseerde advocaten over de hele wereld, zodat we zeer veel kennis voor onze klanten beschikbaar hebben. Veel advocaten kampen met het imago duur en stoffig te zijn, en rechtszaken eindeloos te laten voortslepen. Wij hebben die naam niet: dit zit bij ons niet in de genen. Wij weten dat onze cliënten zitten te wachten op hun geld. Ons streven is de kosten van de incassoprocedures te verhalen op de debiteuren, en niet bij onze klanten. Daar slagen wij tot op heden heel erg goed in.”

Hoe komen incassobureau’s aan hun slechte imago?
“Dat beeld is vooral ontstaan door incassozaken tussen bedrijven en particulieren.
Het klassiek verhaal van een oudere mevrouw die uit onwetendheid haar telecomrekening van 150 euro niet betaalt en dan ineens wordt geconfronteerd met een net zo hoog bedrag aan incassokosten. Dergelijke gevallen zijn in de media breed uitgemeten en kunnen rekenen op de sympathie van de massa. Laat duidelijk zijn dat ik absoluut geen voorstander ben van oneerlijke praktijken. Maar door dergelijke discussies is de maatschappelijke relevantie van het bestaan van incassobedrijven wel op de achtergrond geraakt. Met particuliere incasso houden wij ons niet bezig. Wij richten ons uitsluitend op business to business. Dat is een compleet andere manier van zaken doen.”

Wat is het belangrijkste verschil?
“Relaties tussen bedrijven onderling worden meestela door contracten gereguleerd.
Dergelijke contracten worden niet of zelden opzij gezet door dwingend recht over bijvoorbeeld privacybescherming of consumentenrecht en dergelijke. Bedrijven kennen uit de praktijk het klappen van de zweep van betalen en niet betalen. Elke debiteur is namelijk op zijn beurt ook altijd weer crediteur. Het gebeurt zelfs zeer regelmatig dat bedrijven van wie wij geld moeten innen, uiteindelijk aan de andere kant komen te staan en onze klant worden. Er is minder emotie en meer ratio.”

Heeft de internationale crisis de incassobranche goed gedaan?
“In eerste instantie was dat wel het geval. Eind 2008, toen de kredietcrisis net begon, en 2009 was een goede periode. De jaren daarna kwam een terugval door lagere omzeten bij bedrijven en grotere concurrentie binnen de branche. Maar juist door de crisis zijn bedrijven hun credit management beter gaan oppakken, bijvoorbeeld door vooruitbetalingen aan klanten te vragen en kleinere leveringen te doen. De tendens voor onze branche is: meer opdrachtgevers, maar per opdrachtgever een kleinere opdrachtportefeuille. Gelukkig groeit ons kantoor nog steeds en verwelkomen we jaarlijks ruim 750 nieuwe klanten.”

Hoe ziet u de toekomst van de branche?
“Incassobedrijven zullen het in de komende jaren lastiger krijgen. Er zijn veel nieuwe spelers op de markt, terwijl de markt krimpt. Er is dus meer concurrentie. De sterke en goede incassobedrijven zullen overleven. Door de invloed van internet, met name sociale media is er ook veel veranderd. De branche is transparanter geworden. Opdrachtgevers kunnen alles zien: brieven, resultaten en scores. Systemen van opdrachtgevers en incassobedrijven zullen steeds meer met elkaar integreren. Kwaliteit wordt daarbij belangrijker. Voorheen kreeg je nog wel eens een opdracht toegeschoven van een bevriende zakelijke relatie. In deze tijd word je alleen nog maar afgerekend op de kwaliteit en resultaat. Via sociale media kun je precies zien wie daarin goed is en wie niet.”

Wat zijn uw plannen?

“Ik wil graag doorgaan zoals we nu bezig zijn. Ik heb nog steeds heel veel plezier in het ondernemen en het internationaliseren. Ook doe ik nog regelmatig incassozaken om voeling te houden met het vak. Uiteindelijk is alles mogelijk. Niet voor niets hangt er op mijn werkkamer een foto van Neil Armstrong op de maan. De maanmissie werd als een onmogelijkheid gezien. Maar als je zo’n plan in honderd stukjes opknipt – de een maakt de capsule, de ander zorgt voor het ruimtepak – dan lukt het ineens wel! Zo werkt het in het bedrijfsleven ook.”

Heeft uw bedrijf dit jaar iets te vieren?

“Inderdaad! Bierens Incasso Advocaten bestaat zestig jaar. Dat vieren we onder andere met een groot congres op 19 april, ‘Bierens Insight: over ondernemen, klanten en betalen’.
Dat doen we in theater De Blauwe Kei, waarvan wij hoofdsponsor zijn. Dat wordt een onderhoudende en gezellige dag voor onze relaties, credit managers, financiële directies enzovoort. We hebben die dag diverse lezingen en parallelsessies georganiseerd, met vragen als: ‘Wat zijn de specifieke incassoproblemen in een bepaald land?’ Een cultureel antropoloog komt vertellen over de eigenaardigheden per nationaliteit als het gaat om betalen. We spelen ook een complete rechtbankzitting na. En het conservatorium van Tilburg zorgt voor een muzikaal intermezzo.”

Heeft u adviezen aan vakgenoten?
“Alles kan als je maar wilt en de goede drive hebt. Zorg dat je goede mensen hebt en goede producten kan aanbieden. Dan komt het vanzelf goed, crisis of geen crisis.
En als je in het buitenland zaken wilt doen, moet je de cultuur goed kennen of samenwerken met een partij die de cultuur goed kent.”

Waar staat Bierens Incasso Advocaten over tien jaar?
“Ik hoop dat Bierens voor haar cliënten nog steeds het meest aansprekende merk is voor business tot business incasso voor zaken in zowel Nederland als ver daarbuiten.
Het is nog ver weg, maar mijn oudste zoon en dochter studeren inmiddels ook rechten.
Net als hun grootvader en vader destijds. Onze twee jongsten roepen soms al dat ze ook advocaat willen worden als ze groot zijn. Wie weet neemt ooit de derde generatie Bierens het stokje over.”

Kijk voor meer informatie en aanmelden voor het 60 jarig jubileumcongres van Bierens Incasso Advocaten op 19 april 2012 op de website: http://bierensinsight.nl