Deze website maakt gebruik van cookies. Lees meer of klik hier om te accepteren. Accepteren Lees meer

VCMB - Verbonden door creditmanagement kennis!
VCMB

Nederlandse schuldindustrie is een dure puinhoop

De status quo is big business voor incassobureaus. Maar voor u als belastingbetaler is het gedrocht dat de schuldenindustrie heet een financiële aderlating. Ironisch genoeg speelt de overheid als schuldeiser een enorme rol in het treurspel.

Franz Kafka schreef begin twintigste eeuw das Schloss. De hoofdpersoon komt in de fictieve roman in een extreem bureaucratisch dorp terecht. De dorpelingen begrijpen totaal niet wat hun politiek leiders doen, maar lijken er weinig om te geven. Voor elke deur ligt een enorme stapel papierwerk.

De doorgeschoten bureaucratie in Kafka’s werk doet sterk denken aan de schuldindustrie in Nederland. De overheid pompt jaarlijks tientallen miljoenen in schuldhulpverlening en beschermingsbewind, maar zonder resultaat. Na drie jaar schuldsanering hebben schuldeisers vaak nog geen 10% van hun geld terug, terwijl de schuldenaars steeds dieper in de shit komen. Het ene gat wordt met het andere gevuld tot hun leven is verworden tot één grote financiële gatenkaas. Wie kijkt naar onze schuldindustrie, kan een simpele conclusie trekken: het lijkt net alsof er jarenlang niet één kritische vraag bij het beleid is gesteld, net als in das Schloss. Daar kwamen we achter toen we het onderzoek van Tegel-winnaar Jesse Frederik lazen.

Zo krijgen incassobureaus al jaren de ruimte om structureel de wet te overtreden. Volgens onderzoek van de Autoriteit Consument en Markt (ACM) blijkt dat ongeveer 20% van de incassobrieven onterechte kosten bevat. Dat zijn jaarlijks dus twee miljoen brieven. En denk maar niet dat de schuldenaar met zijn ‘administratie’ in een plastic zak dat ziet, laat staan de tijd en wilskracht heeft om er wat aan te doen.

Maar ironisch genoeg zijn incassobureaus niet eens de losbandigste schuldeisers van Nederland. Dat is namelijk vadertje staat zelf. De vis begint dus aan de kop te stinken. Incassobureaus mogen bij wet slechts 15% incassokosten vragen, maar voor zichzelf is de overheid een stuk minder streng. Voorbeeld van Frederik: een bekeuring voor een onverzekerde brommer kan €390 kosten. Maar wie dat niet kan betalen, krijgt er €780 bovenop. Die marge is dus ruim dertien keer zo groot als de voorgeschreven 15%.

Sterke redenering: ‘als iemand geen knaken heeft om €390 euro over te maken, kan die vast wel €1170 missen.’ Door deze denkwijze krijgen we dus niet meer geld in de schatkist, maar smijten we juist meer belastingcenten in de bodemloze put die we zelf hebben gegraven. Als de schuldenaar, met z’n plastic zak, de administratie niet meer overziet terwijl de haaierige incassobureaus blijven komen, begint de schuldhulpverlening namelijk. En die betalen wij.

De kosten voor die schuldhulpverlening zijn geen klein bier, zeker met aantallen schuldenaars die inmiddels records breken. Vorig jaar klopten maar liefst 94.000 mensen aan bij de schuldhulpverlening. Dat kunnen er nog veel meer worden, want maar liefst één op de tien huishoudens heeft problematische schulden. De overheid is zich hier bewust van, want het staat nota bene in het regeerakkoord. Maar de voorgestelde maatregelen blijven óf in de abstractie hangen: ‘Beter samenwerken met andere partijen om onnodig oplopen van schulden te voorkomen’, óf zijn niet doortastend genoeg: ‘Verbeteren van de schuldhulpverlening, met kortere wachttijden’. Nog zo’n lichtpuntje van het nieuwe beleid: een deurwaarder mag geen beslag meer leggen op eten. Tja, wij schreven eerder al dat doorgeschoten incassobureaus totaal niet van deze tijd zijn. Maar goed, er is dus te weinig veranderd.

Nog steeds kan een boete bij wanbetaling zich makkelijk verdriedubbelen. Nog steeds lopen schuldenaren met hun plastic zak rond, terwijl de overheid ook een centraal schuldenregister kan maken (denk: mijnpensioenoverzicht.nl) waar schuldeisers zelf de schulden aanmelden. Nog steeds lopen betalingsvoorstellen van schuldhulpverleners, die prima kunnen zien wat het best is voor alle betrokkenen, stuk omdat één van de tien partijen niet meewerkt; maak die voorstellen gewoon dwingend.

Kinderen worden nog steeds uit huis geplaatst. Nog steeds lukt het slechts in een kwart van de gevallen om een minnelijke betalingsregeling af te ronden voordat iemand de schuldsanering ingaat. En nog steeds is daar die dure armoedeval in de schuldsanering: mensen blijven eindeloos in de bijstand hangen omdat bijna elke extra euro die met werk verdiend kan worden direct naar de schuldeisers gaat.

Kortom: het wanbeleid kost ons allemaal bakken met geld, en schuldenaars jaren van hun leven. Een harde knoest heeft een harde bijl nodig, geen halve maatregelen. En dat is geen filantropie voor schuldenaren – ook al is het idioot dat tienduizenden mensen depressief thuiszitten door dit systeem. Nee, het gaat ook vooral om de belangen van de belastingbetaler. We moeten de situatie eens wat zakelijker bekijken: elke betrokken partij verliest op dit moment, behalve de incassobureaus.

Met onwillige honden is het slecht hazen vangen, dus is het hoog tijd dat we gewilligheid zien van de overheid om met harde maatregelen te komen. Dan kunnen we eindelijk uit dat dorp van Kafka komen.

Bron: Quotenet

Gerelateerde artikelen

© 2018 VCMB Maatwerk software door Way2Web

Wanneer onderneemt u actie bij het signalen van betalingsachterstanden?

Laden ... Laden ...